pojedynczy

Польский

Морфологические и синтаксические свойства

po-je-dyn-czy

Прилагательное.

Корень: --.

Произношение

  • МФА: [ˌpɔjɛˈdɨ̃n͇ʧ̑ɨ] 
    (файл)

Значение

  1. одиночный, единичный, отдельный, частный ◆ W języku polskim cytat umieszcza się w podwójnych a w języku angielskim – pojedynczych cudzysłowach. ◆ W trakcie wyborów zdarzyły się pojedyncze incydenty, ale ogólnie panował spokój. ◆ Z pistoletu maszynowego można prowadzić ogień pojedynczy i ciągły.[1]

Синонимы

  1. сокр. (skr.) poj.

Антонимы

  1. mnogi, seryjny

Гиперонимы

Гипонимы

Родственные слова

Этимология

Происходит от ??

  польск. (pol.) pojedynek (человек находящийся в одиночестве pojedynkę, сам)

Фразеологизмы и устойчивые сочетания

  • liczba pojedyncza • zdanie pojedyncze • спорт. (sport.) gra pojedyncza

Примечание

написание „pojedyńczy” — частая языковая ошибка[2]

Библиография

    1. Wikipedia
    2. PoradniaPWN|, 7505, статья «-nczy czy -ńczy?»
    This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.