rüstig
Немецкий
Морфологические и синтаксические свойства
| падеж | ед. ч. | мн. ч. | ||
|---|---|---|---|---|
| м. | ж. | ср. | ||
| Им. | rüstiger | rüstige | rüstiges | rüstige |
| Р. | rüstigen | rüstiger | rüstigen | rüstiger |
| Д. | rüstigem | rüstiger | rüstigem | rüstigen |
| В. | rüstigen | rüstige | rüstiges | rüstige |
| степени | ||||
| Сравн. | rüstigerer | rüstigere | rüstigeres | rüstigere |
| Прев. | rüstigster | rüstigste | rüstigstes | rüstigste |
| Прочие формы | ||||
rüs-tig
Прилагательное.
Корень: -rüst-; суффикс: -ig.
Произношение
- МФА: [ˈʀʏstɪç]
Значение
Синонимы
Антонимы
Гиперонимы
Гипонимы
Этимология
Происходит от ср.-в.-нем. rüstec, rüstic, др.-в.-нем. rustih, rustig. Слово известно с VIII века.
Фразеологизмы и устойчивые сочетания
Библиография
|
|
Для улучшения этой статьи желательно:
|
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.