алама

Татарский

Латиница (Latinça)

alama

Морфологические и синтаксические свойства

Прилагательное.

сравн. превосх.
аламарак иң алама
падеж ед. ч. мн. ч.
Им. алама аламалар
Прит. аламаның аламаларның
Д. аламага аламаларга
В. аламаны аламаларны
М. аламада аламаларда
Исх. аламадан аламалардан

а-ла-ма́

Существительное.

Корень: -алама-.

Произношение

Значение

  1. прил. худой, старый, обтрёпанный (об одежде) ◆ Бүрек тышың алама. — У тебя шапка снаружи обтрёпанная.
  2. сущ. лохмотья, тряпьё ◆ Убырлы ул, кызкаем, беләсең килсә, себеркегә атланып йөри, алама – шалама киенә. — Она ведьма, дочка, если придет узнаешь - ездит верхом на метле, одетая в лохмотья.
  3. перен. дурной, дрянной, скверный, пакостный, плохой (о человеке) ◆ Алама хатын түгел бит инде ул, аңсыз түгел. — Она же ведь не дурная женщина, не бестолковая.

Синонимы

  1. начар
  2. яман

Родственные слова

Этимология

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.